vrijdag 16 mei 2014

wisteria





japanse postzegel. hello kitty kijkt dromerig naar de sierlijke trossen wisteria


(als een tros wisteria, zo bubbelde deze tanka uit mijn vingers...)

bloeiende wisteria
op de steenweg naar ukkel
purperen trossen
herinneringen stromen
-   ligt de toekomst achter mij?


donderdag 24 april 2014

in het maanwater

http://japansekoi.tripod.com/Vijvers.htm

vanmorgen nog gesleuteld aan voorgaande haiku/tanka. zal hiermee niet stoppen tot ik tevreden ben...

dit is het voorlopig (?) resultaat: 
 1. 

in het maanwater
spiegelt rimpelloos verbaasd
een gebroken tak

wordt:


in het maanwater
spiegelt een gebroken tak -
rimpelloos, verbaasd
 


2.
de forsythia bloeit -
verleden jaar onhandig
gesnoeid, een gele maan.
groene blaadjes groeien nu
in het midden - dat lukt ook


wordt 


de forsythia bloeit
  in halve maan - vorig jaar 

onhandig gesnoeid
  de groene blaadjes groeien
pal in het midden. ook goed!

dinsdag 15 april 2014

variaties op de forsythia


moeilijk, moeilijk, de tanka. zit vanochtend om halfacht opnieuw te puzzelen aan mijn tanka. zoek naar eenvoud. er mag niet te veel instaan.
dit is dus mijn eerste variant: 


de forsythia bloeit
onhandig gesnoeid -
een maansikkel in mijn tuin. 
groene blaadjes groeien pal
in het midden - dat lukt ook


of maak ik gewoon een haiku?


de forsythia bloeit -
de groene blaadjes groeien  
pal in het midden

mimosa

 

On 13/04/2014 8:28, Simon Buschman wrote:




Het mimosageel


sterft, onderweg naar wat straks


‘jong zomergroen’ heet.


Simon


beste simon


bij de mimosa bloeien eerst de bloempjes, vermoed ik, daarna komt het groen. de omgekeerde wereld! maar er is niks aan de hand: zo vergaat het nu eenmaal de mimosa! maar in jouw verrrukkelijke haiku lees ik het woord 'sterft'. een triestig woord, maar zoals jij het bedoelt is sterven 'onderweg zijn naar nieuw leven, naar zomergroen'. mooi is dat, een troostvolle gedachte. het is de wet van de natuur: sterven en opnieuw geboren worden! sterven is dus niet zo erg... en neen, je hebt het hier niet over reïncarnatie...

ik heb niet opgezocht waarom bij het deze plant (boom) eerst de bloempjes bloeien, maar het is toch opmerkelijk... ik las nog maar pas enkele dagen geleden, in de roman 'de gewichtlozen' van de verrukkelijke mexicaanse schrijfster valeria luiselli, dat men in een mensenleven menige malen sterft... en dan toch verder leeft...


.

ik schreef, geïnspireerd door jouw haiku, prompt een tanka over mijn forsythia, die ook dit jaar kronkelt in mijn tuintje: de gele bloempjes vormen een maansikkel! een beetje een onhandige tanka, zoals ik een onhandige tuinierster ben (er is, geloof ik, een lettergreep teveel!). maar bij de forsythia bloeien ook eerst de bloempjes... 



de forsythia bloeit -
verleden jaar onhandig
gesnoeid, een gele maan.
groene blaadjes groeien nu
in het midden - dat lukt ook




het groen dringt zich op in het midden... boven en onderaan moeten de blaadjes nog wachten op het afsterven van de bloempjes, vóór het groen zichtbaar wordt...

ach, als het zo is dat in een tanka 'menselijke emoties opgeroepen worden via een natuurfenomeen' (ik citeer uit mijn inleiding voor de tanka-dag vlaanderen 2013), dan kan ik heel wat bedenken bij deze fraaie mimosa-en-forsythia-fenomenen. wat ik zo fantastisch vindt: de natuur vindt altijd zijn weg, ondanks menselijke ingrepen (het snoeien!).


mvg

nicole





zaterdag 12 april 2014

een onverwachte ontmoeting


beste walter

het was heel fijn je te ontmoeten bij zhu yun!

tja, kathelijne van der hallen... in de intro van haar verzamelbundel doortocht, uitgegeven in de parnassusreeks bij p. zegt joris van hulle dat haar gedichten 'refereren aan de japanse dichtkunst', o.a. door de inspiratie die ze vindt in de natuur. ze herleid haar gedichten ook tot 'de essentie'.


1. in de bundel woordzang (2009) bijvoorbeeld schrijft ze:



in het avondklare water
eenzaam de halve maan

volmaakt weerspiegeld
verbaasd en rimpelloos

een gebroken tak wiegelt
diep in het koude zwart

ik maakte er een haiku van: 

in het maanwater
spiegelt rimpelloos verbaasd
een gebroken tak


2. in de cyclus avondademen neemt ze tien tanka's op, die zelfs in het chinees werden vertaald door prof. charles willemen.
nu ik vind in de meeste van deze tanka's teveel van het goede. het zijn geen tanka's!

vb:

de bomen wuiven
dagen niet meer bewegen
in hun roerloosheid
schrijf je open als een bloem
met wortels in de aarde

in deze tanka gebeurt (te) veel: er wordt gewuifd, niet bewogen (wat ook een bewegen is), trouwens: dagenlang niet bewegen is toch een beetje onwaarschijnlijk, dagenlang niet meer bewegen in hun roerloosheid - is dat niet twee keer hetzelfde zeggen... het woord roerloosheid weegt zwaar in deze tanka en het vorig vers hoeft dus niet. maar dan is er ook nog een onmogelijkheid: hoe kunnen bomen nu wuiven en dagenlang roerloos zijn? er wordt ook nog geschreven, geopend, en de bloem staat met wortels in de aarde - tja, waar zouden de wortels dan anders moeten zitten? in de lucht? er is dus geen 'lijn' in dit verhaal!

ik snap deze tanka eigenlijk niet: de dichteres bevindt zich in een toestand van roerloosheid, alhoewel de bomen wuiven (en zij dan misschien ook heeft gewuifd als een boom). ze opent zich als een bloem door te schrijven. haar wortels zitten in de aarde, zoals bij een bloem...
?????

ik citeer hier uit Kamo no Chōmei, Notes sans titres: 


- Een waka, kwintijn van 31 lettergrepen in vijf verzen van 5, 7, 5, 7, 7 lettergrepen, respectievelijk een tristichon (drieregelig vers), gevolgd door een distichon (tweeregelig vers), vergezelde in de klassieke periode alle belangrijke momenten van het leven. bijvoorbeeld: het verzenden van een liefdesbriefje, het vragen van een promotie, het weigeren (of accepteren) van een uitnodiging, een geschenk aanbieden of om de ontvangst ervan te bevestigen, felicitaties, innige deelneming of een gebed…. alles nam de vorm aan van de waka.

- De metafoor is weinig gebruikt, de dichters verkiezen vaak het gebruik van homofonie, zodanig dat de lezing meerduidig wordt (aki, bijvoorbeeld betekent zowel de herfst als de vermoeidheid).
- De waka beweegt zich in een aparte wereld; menselijke emoties worden opgeroepen via een natuurlijk fenomeen.   de goede dichter is diegene die erin slaagt gedichten te schrijven met respect voor de traditie en tegelijk zijn eigen gevoeligheid laat doorschemeren.



2. poging tot het maken van een tanka, met als uitgangspunt de tanka van kvh:

de bomen wuiven
in mijn roerloosheid
schrijf ik je open -
mooie hibiscusbloem

bloeiend in de ochtendzon

3. belangrijke vraag; kan dit wel, dit puzzelen van tanka naar tanka, van poëzie naar haiku, van haiku naar tanka..?????

mvg

nicole

zondag 21 juli 2013





deze ceder uit libanon in het schitterend park van marimont, morlanwelz, henegouwen, is stokoud. hij heeft zelfs ondersteuning nodig opdat hij niet zou omvallen... 


Domein van Mariemont, foto door Marc Meyer 

maar toch knipoogt hij naar de dame die een kopje earl grey tea drinkt op het terrasje van het domein (zie rechts op de foto)





kopje thee drinken/ in de tuin van mariemont/ kijk, als een dame/ een ceder uit libanon/ kijkt monkelend toe, knipoogt

atelier



1

deze blogpagina's zijn eigenlijk een soort atelier. als ik na enkele maanden mijn gedichtjes teruglees, wil ik ze altijd veranderen. nu eens vind ik dat het aantal lettergrepen niet helemaal klopt, op een andere keer pruts ik aan de interpunctie, nog een andere keer maak ik varianten...

dit gedicht in de reeks soulsedoka's kreeg interpunctie en een lettergreep minder: 


verbazingwekkend

hoe de blauwe lucht straalde -

roomkoppen op de branding,

verlaten stranden, 

een knisperig laagje sneeuw.

de eenzaamheid van de zee.





9 december 2012


2


dit weerbericht voor midzomer inspireerde mij tot onderstaande tanka, in 3 varianten. de laatste klopt helemaal, volgens het aantal lettergrepen, maar de eerste vind ik geheimzinniger..

We krijgen deze zaterdagnacht een extra grote maan te zien. De zogenaamde supermaan staat deze periode van het jaar op de kleinste afstand tot de aarde en lijkt daardoor groter dan anders. 


Pas zondagnacht hebben we opnieuw een volle maan, maar ook vannacht zal het hemellichaam er al groter en helderder uitzien dan anders. Omdat de afstand tussen aarde en maan op zijn kortst is, krijgen we een zogenaamde ‘supermaan’ te zien. Een uitzonderlijk fenomeen, dat vaak voor komt op en rond de langste dag van het jaar.


De afstand van de aarde tot de maan varieert van minder dan 360.000 kilometer tot meer dan 405.000 kilometer, en dat maakt een klein, maar merkbaar verschil in de grootte van de maan voor toeschouwers op aarde, zeker als er een volle maan is en de weersomstandigheden gunstig zijn.

De diameter van de maan kan er zo’n 14 procent groter uitzien, maar wie het niet weet, zal het waarschijnlijk niet opvallen.


zondag 23 juni 2013



midzomertijd

als wolken zich koest houden

in de kortste nacht

krijgen we een supermaan

wie dit niet weet, zal het niet deren





midzomertijd

als wolken zich koest houden

in de kortste nacht

zien we een supermaan (wie dit

niet weet, zal het niet deren)




midzomertijd

als wolken zich koest houden

in de kortste nacht

krijgen we een supermaan

(wie niet weet, zal niet deren...)